ភាសា និង អក្សរសាស្ត្រ​ចាម


ចាប់តាំងពី​សតវត្សរ៍​ទី​៤ ​រហូត​ដល់​សតវត្សរ៍​ទី​១៣ ថ្នាក់ដឹកនាំ​ចាម​មាន​ឥទ្ធិពល​ក្នុង​ភាសា​ចាម និង​សំស្ក្រឹត ។ ភាសា​ចាម​មាន​ឫសគល់​ចេញ​មក​ពី​អម្បូរ​ភាសា​ម៉ាឡាយូ​ប៉ូលីណេស៊ី ។ នៅ​ក្នុង​សតវត្សរ៍​ទី​១៣​ មាន​ពាក្យ​ជា​ច្រើន​ក្នុង​ភាសា​ចាម​ត្រូវ​បាន​ខ្ចី​មក​ពី​ភាសាសំស្ក្រឹត ភាសា​ខ្មែរ ភាសា​ម៉ាឡេស៊ី និង​ភាសា​អារ៉ាប់ ។

កាលពីមុន ការ​សរសេរ​ជា​ភាសា​ចាម​មាន​ពីរ​ទម្រង់​គឺ​ ការ​សរសេរ​ជា​សំស្ក្រឹត និង​ការ​សរសេរ​ជា​ភាសា​ចាម​បែប​បុរាណ​ ហើយ​ត្រូវ​បាន​កំណត់​សរសេរ​នៅ​ក្រោម​បន្ទាត់ ។ ការ​កំណត់​សរសេរ​លើ​ផ្ទាំង​ថ្ម​លើក​ទី​១​ ជា​ភាសា​ចាម​នៅ​សតវត្សរ៍​ទី​៤ និង​ការ​រក​ឃើញ​សិលាចារឹក​ចុង​ក្រោយ​គឺ​សរសេរ​ជា​សំស្ក្រឹត​នៅ​ឆ្នាំ​១២៥៣ នៃ​គ្រិស្តសករាជ ។ ក្រោយ​សតវត្សរ៍​ទី​១៤ អក្សរ​ចារឹក​នោះ​ត្រូវ​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ជា​សៀវភៅ​សរសេរ​ដោយ​ដៃ​វិញ ។

រហូត​មក​ដល់​សតវត្សរ៍​ទី​១៥ សំណេរ​នោះ​មាន​បួន​ទម្រង់​ថ្មីៗ​ដែល​ត្រូវ​បាន​ប្រើប្រាស់​រហូត​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ហើយ​ត្រូវ​បាន​ប្តូរ​មក​សរសេរ​ជា​ភាសា​ចាម​វិញ ។ បន្ទាប់​ពី​សតវត្សរ៍​ទី​១៦ មាន​ក្រុម​មួយ​ដែល​ហៅ​ថា «ចាម​បានី» ធ្លាប់​ប្រើ​អក្សរ​អារ៉ាប់​ដែល​ចម្លង​ចេញពី​គម្ពីរ​គួរអាន ។ ទោះជា​យ៉ាងណា​ក៏​ដោយ ការ​វិភាគ​យ៉ាង​ដិត​ដល់​ទៅ​លើ​ការ​ប្រើប្រាស់​បាន​បង្ហាញ​ឱ្យ​ឃើញ​ថា​ ជា​ការ​ពិត ពួក​គេ​មិន​ស្ទាត់​ជំនាញ​ក្នុង​ការ​ប្រើប្រាស់​ភាសា​អារ៉ាប់ អក្សរ​សរសេរ និង​អក្ខរក្រម​ឡើយ ។

អក្សរសាស្ត្រ​ចម្ប៉ា​ត្រូវ​បាន​បែងចែក​ជា​ពីរ គឺ​អក្សរសាស្ត្រ​បែប​បុរាណ​ និង​អក្សរសាស្ត្រ​បែប​ទំនើប ។ អក្សរសាស្ត្រ​ចាម​បែប​បុរាណ​គឺជា​ឯកសារ​អក្សរសាស្ត្រ​ដែល​ត្រូវ​បាន​រក​ឃើញ​នៅ​ក្នុង​ចំណារ​លើ​ផ្ទាំង​ថ្ម​មួយ ជា​ពិសេស​សិលាចារឹក​នោះ​បាន​និយាយ​អំពី​សាសនា​ និង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ ។ ចំណែក​អក្សរសាស្ត្រ​ចាម​បែប​សម័យ​ត្រូវ​បាន​រក​ឃើញ​នៅ​លើ​ជំពូក​ស្លឹកឈើ (Luntar leaf) ឬ​សរសេរ​នៅ​លើ​ក្រដាស​ដែល​ធ្វើ​ដោយ​ដៃ ដោយ​ការ​ប្រើប្រាស់​ទឹកខ្មៅ​ដែល​ធ្វើ​អំពី​ម្រែងភ្លើង លម្អង​ផ្សែង ឬ​ផ្ទៃ​ឈើ​ដុត​ឲ្យ​ខ្មៅ ។

អក្សរសាស្ត្រ​ចាម​អាច​ត្រូវ​បាន​បែងចែក​បន្ថែម​ទៀត​នូវ​អ្វី​ដែល​ទាក់ទិន​ទៅ​នឹង​សាសនា​មន្តអាគម ។ អក្សរសាស្ត្រ​សាសនា​គឺជា​ទម្រង់​ដ៏​សំខាន់​បកស្រាយ​អំពី​ដើម​កំណើត​នៃ​ជំនឿ​ដែល​ទាក់ទង​ទៅ​នឹង​ទេវកថា​ក្នុងស្រុក​នឹង​ទស្សនៈ​របស់​អ៊ិស្លាម (ដូច​ជា​ការ​ពន្យល់​បកស្រាយ​អំពី​ដើម​កំណើត​របស់​ភព​ផែនដី) ការ​បួងសួង​ និង​ជំនឿ​ឆ្វេង​ដែល​លាយឡំ​ទៅ​នឹង​មន្តអាគម​ដូច​ជា​ក្នុង​គោលបំណង​លែង​ព្រលឹង​ជាដើម ។

អក្សរសាស្ត្រ​នោះ​ក៏​បាន​ពន្យល់​បកស្រាយ​ផង​ដែរ​នូវ​ពិធីបុណ្យ​នៃ​ព្រឹត្តិការណ៍​សំខាន់ៗ​ជា​ច្រើន ។ គម្ពីរ​គួរអាន​ត្រូវ​បាន​សរសេរ​ជា​ភាសា​អារ៉ាប់ ឬ​កំណត់​ជា​លាយលក្ខណ៍អក្សរ​ខាង​សូរស័ព្ទ​ជា​ភាសា​ចាម ។ អក្សរសាស្ត្រ​ដែល​មិន​ទាក់ទង​ទៅ​នឹង​សាសនា​នោះ​មាន​ការ​សរសេរ​និទានរឿង រឿងព្រេង វេវចន្ទសព្ទ​អធិប្បាយ​ជា​រូបាធិដ្ឋាន កំណាព្យ និង​វីរកថា ។ ឧទាហរណ៍​នៃ​វិរកថា​រឿង «ប្រាំ​ទីត ប្រាំ​ឡាក់» ដែល​ជា​រឿង​សង្ខេប​របស់​រាមាយណៈ អាកាយិត អ៊ីនរ៉ា ប៉ាត្រា គឺ​ស្រដៀង​ទៅ​នឹង​រឿងព្រេង​អ៊ីនដារ៉ា ភូតារ៉ា របស់​ម៉ាឡេស៊ី ចំណែក​រឿង​អាកាយិត អុំរ៉ុប គឺ​មាន​ប្រជាប្រិយភាព​ណាស់​សម្រាប់​ជនជាតិ​ចាម​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​វៀតណាម ។ អក្សរសាស្ត្រ​ដែល​មិន​ទាក់ទង​ទៅ​នឹង​សាសនា​នេះ​ក៏​បាន​លើក​ឡើង​អំពី​ប្រវត្តិ​រាជវង្សានុវង្ស រឿងព្រេង​ និង​ព្រឹត្តិការណ៍​ជា​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​មួយ​ចំនួន​ដែល​និយាយ​អំពី​ការ​បង្កើត​បច្ចេកទេស​កសិកម្ម វិធី​ផ្សំ​ឱសថ និង​វិទ្យាសា្រស្ត​ខាង​ផ្នែក​ភ្រូណា​ផ្សេងៗ ៕

សាឡេះ អាប់ឌុល​រ៉ស់ម៉ាន
ទស្សនាវដ្តី​ស្វែងរកការពិត លេខ​ពិសេស ខែកញ្ញា ឆ្នាំ​២០០៧
 

About ឈូកខ្មែរ

...ផ្ដល់​ចំណេះដឹង​សកល​ជា​ភាសា​ជាតិ
This entry was posted in ចំណេះ​ធ្វើ, ប្រវត្តិសាស្ត្រ, អក្សរសាស្ត្រ and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s